کاش میشد خواند همه قرآن عشق است که قرآن بجز عشق چیزی نبود همه یاد او ، جز که تسبیح نبود به هر آیه و سوره ای در کریم بگفتند دو صد حمد بر رب قدیم عزیز و هماوش یکی یک دونه عزیز و مه پیکر یکی دردانه خدائی که خدائی او را سزد همان کس که آدم ز یک گل نهد خدایا خدایا خدایا خدا توئی رهنما ، ای شه مه لقا خدایا ببخش جمله خلق زمین تفیل همانها سهیل زبون ببخشا که نامم به لب برده ام به حرمت ز نامت سر افکنده ام کسی که امید به لطف تو کاشت به جز خرمن هر دو دنیا نداشت ترا شکر بسیار کنیم در سجود که زیبنده ای بر رکوع و سجود ترا بوسه بر دست و بالا زنیم یکی رقص ز دل به هر لا زنیم چو الا عیان است به این روزگار دگر غم ز لا لا چرا گل ببار سهیل