کاش میشد خواند ، همه قرآن عشق است

 

 

کاش میشد خواند

همه قرآن عشق است

که قرآن بجز عشق چیزی نبود

همه یاد او ، جز که تسبیح نبود

به هر آیه و سوره ای در کریم

بگفتند دو صد حمد بر رب قدیم

عزیز و هماوش یکی یک دونه

عزیز و مه پیکر یکی دردانه

خدائی که خدائی او را سزد

همان کس که آدم ز یک گل نهد

خدایا خدایا خدایا خدا

توئی رهنما ، ای شه مه لقا

خدایا ببخش جمله خلق زمین

تفیل همانها سهیل زبون

ببخشا که نامم به لب برده ام

به حرمت ز نامت سر افکنده ام

کسی که امید به لطف تو کاشت

به جز خرمن هر دو دنیا نداشت

ترا شکر بسیار کنیم در سجود

که زیبنده ای بر رکوع و سجود

ترا بوسه بر دست و بالا زنیم

یکی رقص ز دل به هر لا زنیم

چو الا عیان است به این روزگار

دگر غم ز لا لا چرا گل ببار

سهیل